10.12.08

Διονύσης Σαββόπουλος

Ωδή στο Γεώργιο Καραϊσκάκη


Η οθόνη βουλιάζει σαλεύει το πλήθος
εικόνες ξεχύνονται με μιας
πού πας παλικάρι ωραίο σαν μύθος
κι ολόισια στο θάνατο κολυμπάς
Και όλες οι αντένες μιας γης χτυπημένης
μεγάφωνα και ασύρματοι από παντού
γλυκά σε νανουρίζουν κι εσύ ανεβαίνεις
ψηλά στους βασιλιάδες τ' ουρανού
.
Ποιος στ' αλήθεια είμαι εγώ και πού πάω
με χίλιες δυο εικόνες στο μυαλό
προβολείς με στραβώνουν και πάω
και γονατίζω και το αίμα σου φιλώ
.
Πού πας παλικάρι πομπές ξεκινούνε
κι οι σκλάβες σου ουρλιάζουν στο βωμό
ουρλιάζουν τα πλήθη καμπάνες ηχούνε
κι ο ύμνος σου τραντάζει το ναό
.
Ποιος στ' αλήθεια είμαι εγώ και πού πάω
με χίλιες δυο εικόνες στο μυαλό
οι προβολείς με στραβώνουν και πάω
και γονατίζω και το αίμα σου φιλώ

1 σχόλιο:

ΣΕΛΙΔΑ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ είπε...

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΜΕ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΦΟΒΕΡΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ.ΜΠΡΑΒΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ